อุตส่าห์ไปวัดทุกวันเสาร์ หวังว่าความยึดติดในตัวตนจะลดน้อยถอยลงจากการปฏิบัติธรรมบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็มาเจอเหตุการณ์ที่บอกได้เลยว่า ตัวเองยังมีความยึดติด และถือตัวถือตนไม่น้อยเลย
เมื่อสองสามวันก่อนขณะทำหน้าที่ล่ามในโรงงาน กำลังเดินกับอาจารย์ที่ปรึกษาชาวญี่ปุ่น ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังว่า
"ล่าม เชือกรองเท้าหลุด"
เสียงนั้นเป็นเสียงของพนักงานหญิงของบริษัทนั้น ปรกติเวลาลูกค้าจะเรียกเรา ก็มักเรียก "อาจารย์...(ชื่อ)..." หรือไม่ก็ "อาจารย์ล่าม" สาเหตุที่มักเรียกอย่างนี้เพราะล่ามบางส่วน (ไม่น้อยเลย) ที่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยด้วย แต่เราเป็นล่ามฟรีแลนซ์ หาใช่อาจารย์มหาวิทยาลัยไม่ จึงไม่ค่อยชอบที่ถูกเรียกว่าอาจารย์โน่นอาจารย์นี่ แต่ก็ไม่ได้พยายามจะปฏิเสธแต่อย่างไร (ลึก ๆ ในใจก็คงพอใจกับคำเรียกนี้ไม่น้อย แม้อีกใจบอกว่าไม่ใช่)
โดยทั่วไปจะไม่ค่อยรู้สึกอะไร หากมีคนมาเรียก "คุณ..." หรือ "คุณล่าม" แต่วันนี้เจอ "ล่าม" เฉย ๆ เข้าไปก็เล่นเอาสะดุ้งอยู่เหมือนกัน เหมือนถูกเรียกว่า "ยาม" ยังไงไม่รู้
แต่เราก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรนะ เพราะถือว่าเขาช่วยทำให้เรารู้่สึกตัวว่า เราเองก็ยังยึดติดอยู่ใน "ตัวกู ของกู" อยู่ไม่น้อย ทั้งที่ตั้งใจว่าจะให้น้อยลงแล้ว แต่ก็แหม อย่างน้อยเรียก "คุณล่าม" ก็ยังดี
วันนี้ขอบ่นบ้างเนอะ
